سفارش تبلیغ
تبلیغات در پارسی بلاگ

:: خطبه بدون نقطه

ارسال شده توسط بندیر :: 86/7/19:: 5:25 صبح

به نام خدا
امام علی علیه السلام دارای دو خطبه ی معروف می باشند که در آنها از کلمات بدون نقطه استفاده نموده اند و بنده در راستای بیان بعضی از شاهکارهای ادبی امام علی علیه السلام این بار خطبه ی بدون نقطه ی اول ایشان را برای شما قرار داده ام.

 

الحَمدُ لِلّهِ أهلِ الحَمدِ وَ أحلاهُ، وَ أسعَدُ الحَمدِ وَ أسراهُ، وَ أکرَمُ الحَمدِ وَ أولاهُ.الواحدُ الاحدُ الأحَدُ الصَّمَدُ، لا والِدَ لَهُ وَ لا وَلَدَ. سَلَّطَ المُلوکَ وَ أعداها، وَ أهلَکَ العُداةَ وَ أدحاها، وَ أوصَلَ المَکارِمَ وَ أسراها، وَ سَمَکَ السَّماءَ وَ عَلّاها، وَ سَطَحَ المِهادَ وَ طَحاها، وَ وَطَّدَها وَ دَحاها، وَ مَدَّها وَ سَوّاها، وَ مَهَّدَها وَ وَطّاها، وَ أعطاکُم ماءَها وَ مَرعاها، وَ أحکَمَ عَدَدَ الاُمَمِ وَ أحصاها، وَ عَدَّلَ الأعلامَ وَ أرساها. الاِلاهُ الأوَّلُ لا مُعادِلَ لَهُ، وَلا رادَّ لِحُکمِهِ، لا إلهَ إلّا هُوَ، المَلِکُ السَّلام، المُصَوِّرُ العَلامُ، الحاکِمُ الوَدودُ، المُطَهِّرُ الطّاهِرُ، المَحمودُ أمرُهُ، المَعمورُ حَرَمُهُ، المَأمولُ کَرَمُهُ. عَلَّمَکُم کَلامَهُ، وَ أراکُم أعلامَهُ، وَ حَصَّلَ لَکُم أحکامَهُ، وَ حَلَّلَ حَلالَهُ، وَ حَرَّمَ حَرامَهُ. وَ حَمَّلَ مُحَمَّداً (صَلَّ اللهُ عَلَیهِ وَ آلِهِ) الرِّسالَةَ، وَ رَسولَهُ المُکَرَّمَ المُسَدَّدَ، ألطُّهرَ المُطَهَّرَ. أسعَدَ اللهُ الاُمَّةَ لِعُلُوِّ مَحَلِّهِ، وَ سُمُوِّ سُؤدُدِهِ، وَ سَدادِ أمرِهِ، وَ کَمالِ مُرادِهِ. أطهَرُ وُلدِ آدَمَ مَولوداً، وَ أسطَعُهُم سُعوداً، وَ أطوَلُهُم عَموداً، وَ أرواهُم عوداً، وَ أصَحُّهُم عُهوداً، وَ أکرَمُهُم مُرداً وَ کُهولاً. صَلاةُ اللهِ لَهُ لِآلِهِ الأطهارِ مُسَلَّمَةً مُکَرَّرَةً مَعدودَةً، وَ لِآلِ وُدِّهِمُ الکِرامِ مُحَصَّلَةً مُرَدَّدَةً ما دامَ لِالسَّماءِ أمرٌ مَرسومٌ وَ حَدٌّ مَعلومٌ. أرسَلَهُ رَحمَةً لَکُم، وَ طَهارَةً لِأعمالِکُم، وَ هُدوءَ دارِکُم وَ دُحورَ، عارِکُم وَ صَلاحَ أحوالِکُم، وَ طاعَةً لِلّهِ وَ رُسُلِهِ، وَ عِصمَةً لَکُم وَ رَحمَةً. اِسمَعوا لَهُ وَ راعوا أمرَهُ، حَلِّلوا ما حَلَّلَ، وَ حَرِّموا ما حَرَّمَ، وَ اعمِدوا – رَحِمَکُمُ اللهُ – لِدَوامِ العَمَلِ، وَ ادحَروا الحِرصَ، وَ اعدِموا  الکَسَلَ، وَ ادروا السَّلامَةَ وَ حِراسَةَ مُلکِ وَ رَوعَها، وَ هَلَعَ الصُّدورِ وَ حُلولَ کَلِّها وَ هَمِّها. هَلَکَ وَ اللهِ أهلُ الاِصرارِ، وَ ما وَلَدَ والِدٌ لِلاِسرارِ، کَم مُؤَمِّلٍ أمَّلَ ما أهلَکَهُ، وَ کَم مالٍ وَ سِلاحٍ أعَدَّ صارَ لِلأعداءِ عُدَّةً وَ عُمدَةً. اَللّهُمَّ لَکَ الحَمدُ وَ دَوامُهُ، وَ المُلکُ وَ کَمالُهُ، لااِلهَ إلّا هُوَ، وَسِعَ کُلَّ حِلمٍ حِلمُهُ، وَ سَدَّدَ کُلُّ حُکمٍ حُکمُهُ، وَ حَدَرَ کُلَّ عِلمٍ عِلمُهُ. عَصَمَکُمُ وَ لَوّاکُم، وَ دَوامَ السَّلامَةِ أولاکُم، وَ لِلطّاعَةِ سَدَّدَکُم، وَ لِلاِسلامِ هَداکُم، وَ رَحِمَکُم وَ سَمِعَ دُعاءَکُم، وَ طَهَّرَ أعمالَکُم، وَ أصلَحَ أحوالَکُم. وَ أسألُهُ لَکُم دَوامَ السَّلامَةِ، وَ کَمالَ السَّعادَةِ، وَ الآلاءَ الدّارَةَ، وَ الاَحوالَ السّارَّةَ، وَ الحَمدُ لِلّهِ وَحدَهُ.
.................................................................
ستایش مخصوص خدایی است که سزاوار ستایش و مآل آن است. از آنِ اوست رساترین ستایش و شیرین ترین آن و سعادت بخش ترین ستایش و سخاوت بار ترین(و شریف ترین) آن و پاک ترین ستایش و بلند ترین آن و ممتاز ترین ستایش و سزاوارترین آن.یگانه و یکتای بی نیاز(ی که همه نیازمندان و گرفتاران آهنگ او نمایند).  ه پدری دارد و نه فرزندی.ادامه مطلب...

| ارسال به فیس بوک | ارسال به 100 درجه کلوب |

:: خطبه بدون الف

ارسال شده توسط بندیر :: 86/7/11:: 12:37 عصر

کفعمی در مصباح، از هشام بن سایب کلبی و او از ابی صالح روایت می کند که: روزی جمعی از اصحاب پیغمبر بحث می نمودند در اطراف این موضوع که کدام حرف است در حروف که از همه بیشتر در کلام موجود است؟ معلوم شد حرف الف از همه بیشتر است و هیچکس نمی نتواند کلامی بگوید که الف در آن نباشد.حضرت امیرالمؤمنین (علیه السّلام) حضور داشتند. بدون تأمّل و فی البداهه خطبه ای فرمودند. چنانکه عقلها حیران ماند و نام این خطبه را مونقه گذاشتند؛ یعنی در حسن و نیکویی و بلاغت، شگفت آور است. فرمودند:

حَمِدتُ مَن عَظُمَت مِنَّتُهُ، وَ سَبَغَت نِعمَتُهُ، وَ سَبَقَت رَحمَتُهُ، وَ تَمَّت کَلِمَتُهُ، وَ نَفَذَت مَشیَّتُهُ، وَ بَلَغَت حُجَّتُهُ، و عَدَلَت قَضیَّتُهُ، وَ حَمِدتُ حَمَدَ مُقِرٍّ بِرُبوبیَّتِهِ، مُتَخَضِّعٍ لِعُبودیَّتِهِ، مُتَنَصِّلٍ مِن خَطیئتِهِ، مُعتَرِفٍ بِتَوحیَدِهِ، مُستَعیذٍ مِن وَعیدِهِ، مُؤَمِّلٍ مِن رَبِّهِ مَغفِرَةً تُنجیهِ، یَومَ یُشغَلُ عَن فَصیلَتِهِ وَ بَنیهِ، وَ نَستَعینُهُ، وَ نَستَرشِدُهُ، وَ نُؤمِنُ بِهِ، وَ نَتَوَکَّلُ عَلَیهِ، وَ شَهِدتُ لَهُ بِضَمیرٍ مُخلِصٍ موقِنٍ، وَ فَرَّدَتُهُ تَفریدَ مُؤمِنٍ مُتقِنٍ، وَ وَحَّدَتُهُ تَوحیدَ عَبدٍ مُذعِنٍ لَیسَ لَهُ شَریکٌ فی مُلکِهِ، وَ لَم یَکُن لَهُ وَلیٌّ فی صُنعِهِ، جَلَّ عَن مُشیرٍ وَ وَزیرٍ، وَ تَنَزَّهَ عَن مِثلٍ وَ نَظیرٍ، عَلِمَ فَسَتَرَ، وَ بَطَنَ فَخَبَرَ، وَ مَلَکَ، فَقَهَرَ، وَعُصیَ فَغَفَرَ، وَ عُبِدَ فَشَکَرَ، وَ حَکَمَ فَعَدَلَ، وَ تَکَرَّمَ وَ تَفَضَّلَ، لَم یَزَل وَ لَم یَزولَ، وَ لیسَ کَمِثلِهِ شَیءٌ، وَهُوَ قَبلَ کُلِّ شَیءٍ وَ بَعدَ کُلِّ شَیءٍ، رَبٌّ مُتَفَرِّدٌ بِعِزَّتِهِ، مَتَمَلِّکٌ بِقُوَّتِهِ، مُتَقَدِّسٌ بِعُلُوِّهِ، مُتَکَبِّرٌ بِسُمُوِّهِ لَیسَ یُدرِکُهُ بَصَرٌ، وَ لَم یُحِط بِهِ نَظَرٌ، قَویٌ، مَنیعٌ، بَصیرٌ، سَمیعٌ، علیٌّ، حَکیمٌ، رَئوفٌ، رَحیمٌ، عَزیزٌ، عَلیمٌ، عَجَزَ فی وَصفِهِ مَن یَصِفُهُ، وَ ضَلَّ فی نَعتِهِ مَن یَعرِفُهُ، قَرُبَ فَبَعُدَ، وَ بَعُدَ فَقَرُبَ، یُجیبُ دَعوَةَ مَن یَدعوهُ، وَ یَرزُقُ عَبدَهُ وَ یَحبوهُ، ذو لُطفٍ خَفیٍّ، وَ بَطشٍ قَویٍّ، وَ رَحمَةٍ موسِعَةٍ، وَ عُقوبَةٍ موجِعَةٍ، رَحمَتُهُ جَنَّةٌ عَریضَةٌ مونِقَةٌ، وَ عُقوبَتُهُ حَجیمٌ مؤصَدَةٌ موبِقَةٌ، وَ شَهِدتُ بِبَعثِ مُحَمَّدٍ عَبدِهِ وَ رَسولِهِ صَفیِّهِ وَ حَبیبِهِ وَ خَلیلِهِ، بَعَثَهُ فی خَیرِ عَصرٍ، وَ حینَ فَترَةٍ، وَ کُفرٍ، رَحمَةً لِعَبیدِهِ، وَ مِنَّةً لِمَزیدِهِ، خَتَمَ بِهِ نُبُوَّتَهُ، وَ قَوّی بِهِ حُجَّتَهُ، فَوَعَظَ، وَ نَصَحَ، وَ بَلَّغَ، وَ کَدَحَ، رَؤفٌ بِکُلِّ مُؤمِنٍ، رَحیمٌ، ولیٌّ، سَخیٌّ، ذَکیٌّ، رَضیٌّ، عَلَیهِ رَحمَةٌ، وَ تَسلیمٌ، وَ بَرَکَةٌ، وَ تَعظیمٌ، وَ تَکریمٌ مِن رَبٍّ غَفورٍ رَحیمٍ، قَریبٍ مُجیبٍ، وَصیَّتُکُم مَعشَرَ مَن حَضَرَنی، بِتَقوی رَبِّکُم، وَ ذَکَّرتُکُم بِسُنَّةِ نَبیِّکُم، فَعَلَیکُم بِرَهبَةٍ تُسَکِّنُ قُلوبَکُم، وَ خَشیَةٍ تَذری دُموعَکُم، وَ تَقیَّةٍ تُنجیکُم یَومَ یُذهِلُکُم، وَ تُبلیکُم یَومَ یَفوزُ فیهِ مَن ثَقُلَ وَزنَ حَسَنَتِهِ، وَ خَفَّ وَزنَ سَیِّئَتِهِ، وَ لتَکُن مَسئَلَتُکُم مَسئَلَةَ ذُلٍّ، وَ خُضوعٍ، وَ شُکرٍ، وَ خُشوعٍ، وَ تَوبَةٍ، وَ نَزوعٍ، وَ نَدَمٍ وَ رُجوعٍ، وَ لیَغتَنِم کُلُّ مُغتَنَمٍ مِنکُم، صِحَّتَهُ قَبلَ سُقمِهِ، وَ شَیبَتَهُ قَبلَ هِرَمِهِ، وَ سِعَتَهُ قَبلَ عَدَمِهِ، وَ خَلوَتَهُ قَبلَ شُغلِهِ، وَ حَضَرَهُ قَبلَ سَفَرِهِ، قَبلَ هُوَ یَکبُرُ، وَ یَهرَمُ، وَیَمرَضُ، وَ یَسقَمُ، وَ یُمِلُّهُ طَبیبُهُ، وَ یُعرِضُ عَنهُ جَیِبُهُ، وَ یَتَغَیَّرَ عَقلُهُ، وَ لیَقطِعُ عُمرُهُ، ثُمَّ قیلَ هُوَ مَوَعوکَ، وَ جِسمُهُ مَنهوکٌ، قَد جَدَّ فی نَزعٍ شَدیدٍ، وَ حَضَرَهُ کُلُّ قریبٍ وَ بَعیدٍ، فَشَخَصَ بِبَصَرِهِ، وَ طَمَحَ بِنَظَرِهِ، وَ رَشَحَ جَبینُهُ، وَ سَکَنَ حَنینُهُ، وَ جُذِبَت نَفسُهُ، وَ نُکِبَت عِرسُهُ، وَ حُفِرَ رَمسُهُ، وَ یُتِمَّ مِنهُ وُلدُهُ، وَ تَفَرَقَ عَنهُ عَدَدُهُ، وَ قُسِّمَ جَمعُهُ، وَ ذَهَبَ بَصَرُهُ وَ سَمعُهُ، وَ کُفِّنَ، وَ مُدِّدَ، وَ وُجِّهَ، وَ جُرِّدَ، وَ غُسِّلَ، وَ عُرِیَ، وَ نُشِفَ، وَ سُجِیَ، وَ بُسِطَ لَهُ، وَ نُشِرَ عَلَیهِ کَفَنُهُ، وَ شُدَّ مِنهُ ذَقَنُهُ، وَ قُمِّصَ، وَ عُمِّمَ، وَ لُفَّ، وَ وُدِعَّ، وَ سُلِّمَ، وَ حُمَلِ فَوقَ سَریرٍ، وَ صُلِّیَ عَلَیهِ بِتَکبیرٍ، وَ نُقِلَ مِن دورٍ مُزَخرَفَةٍ، وَ قُصورٍ مُشَیَّدَةٍ، وَ حَجُرٍ مُنَضَّدَةٍ، فَجُعِلَ فی ضَریحٍ مَلحودَةٍ، ضَیِّقٍ مَرصوصٍ بِلبنٍ، مَنضودٍ، مُسَقَّفٍ بِجُلمودٍ، وَ هیلَ عَلیهِ حَفَرُهُ، وَ حُثِیَ عَلیهِ مَدَرُهُ، فَتَحَقَّقَ حَذَرُهُ، وَ نُسِیَ خَبَرُهُ وَ رَجَعَ عَنهُ وَلیُّهُ، وَ نَدیمُهُ، وَ نَسیبُهُ، وَ حَمیمُهُ، وَ تَبَدَّلَ بِهِ قرینُهُ، وَ حَبیبُهُ، وَ صَفیُّهُ، وَ نَدیمُهُ فَهُوَ حَشوُ قَبرٍ، وَ رَهینُ قَفرٍ، یَسعی فی جِسمِهِ دودُ قَبرِهِ وَ یَسیلُ صَدیدُهُ مِن مِنخَرِهِ، یُسحَقُ ثَوبُهُ وَ لَحمُهُ، وَ یُنشَفُ دَمُهُ، وَ یُدَقُّ عَظمُهُ، حَتّی یَومَ حَشرِهِ، فَیُنشَرُ مِن قَبرِهِ، وَ یُنفَخُ فِی الصّورِ، وَ یُدعی لِحَشرٍ وَ نُشورٍ، فَثَمَّ بُعثِرَت قُبورٌ، وَ حُصِّلَت صُدورٌ، وَ جیء بِکُلِّ نَبیٍّ، وَ صِدّیقٍ، وَ شَهیدٍ، وَ مِنطیقٍ، وَ تَوَلّی لِفَصلِ حُکمِهِ رَبٌّ قدیرٌ، بِعَبیدِهِ خَبیرٌ وَ بَصیرٌ، فَکَم مِن زَفرَةٍ تُضنیهِ، وَ حَسرَةٍ تُنضیهِ، فی مَوقِفٍ مَهولٍ عَظیمٍ، وَ مَشهَدٍ جَلیلٍ جَسیمٍ، بَینَ یَدَی مَلِکٍ کَریمٍ، بِکُلِّ صَغیرَةٍ وَ کَبیرَةٍ عَلیمٍٍ، حینَئِذٍ یُلجِمُهُ عَرَقُهُ، وَ یَحفِزُهُ قَلَقُهُ، عَبرَتُهُ غَیرُ مَرحومَةٍ، وَ صَرخَتُهُ غَیرُ مَسموعَةٍ، وَ حُجَّتُهُ غَیرُ مَقبولَةٍ، وَ تَؤلُ صَحیفَتُهُ، وَ تُبَیَّنُ جَریرَتُهُ، وَ نَطَقَ کُلُّ عُضوٍ مِنهُ بِسوءِ عَمَلِهِ وَ شَهِدَ عَینُهُ بِنَظَرِهِ وَ یَدُهُ بِبَطشِهِ وَ رِجلُهُ بِخَطوِهِ وَ جِلدُهُ بِمَسِّهِ وَ فَرجُهُ بِلَمسِهِ وَ یُهَدِّدَهُ مُنکَرٌ وَ نَکیرٌ وَ کَشَفَ عَنهُ بَصیرٌ فَسُلسِلَ جیدُهُ وَ غُلَّت یَدُهُ وَ سیقَ یُسحَبُ وَحدَهُ فَوَرَدَ جَهَنَّمَ بِکَربٍ شَدیدٍ وَ ظَلَّ یُعَذَّبُ فی جَحیمٍ وَ یُسقی شَربَةٌ مِن حَمیمٍ تَشوی وَجهَهُ وَ تَسلخُ جَلدَهُ یَضرِبُهُ زَبینَتُهُ بِمَقمَعٍ مِن حدیدٍ یَعودُ جِلدُهُ بَعدَ نَضجِهِ بِجلدٍ جدیدٍ یَستَغیثُ فَیُعرِضُ عَنهُ خَزَنَةُ جَهَنَّمُ وَ یَستَصرخُ فَیَلبَثُ حُقبَهُ بِنَدَمٍ نَعوذُ بِرَبٍّ قَدیرٍ مِن شَرِّ کُلِّ مَصیرٍ وَ نَسئَلُهُ عَفوَ مَن رَضیَ عَنهُ وَ مَغفِرَةَ مَن قَبِلَ مِنهُ فَهُوَ وَلیُّ مَسئَلَتی وَ مُنحُجِ طَلِبَتی فَمَن زُحزِحَ عَن تَعذیبِ رَبِّهِ سَکَنَ فی جَنَّتِهِ بِقُربِهِ وَ خُلِّدَ فی قُصورِ مُشَیَّدةٍ وَ مُکِّنَ مِن حورٍ عینٍ وَ حَفَدَةٍ وَ طیفَ عَلَیهِ بِکُئوسٍ وَ سَکَنَ حَظیرَةَ فِردَوسٍ، وَ تَقَلَّبَ فی نَعیمٍ، وَ سُقِیَ مِن تَسنیمٍ وَ شَرِبَ مِن عَینٍ سَلسَبیلٍ، مَمزوجَةٍ بِزَنجَبیلٍ مَختومَةً بِمِسکٍ عَبیرٍ مُستَدیمٍ لِلحُبورٍ مُستَشعِرٍ لِلسّرورِ یَشرَبُ مِن خُمورٍ فی رَوضٍ مُشرِقٍ مُغدِقٍ لَیسَ یَصدَعُ مَن شَرِبَهُ وَ لَیسَ یَنزیفُ هذِهِ مَنزِلَةُ مَن خَشِیَ رَبَّهُ وَ حَذَّر نَفسَهُ وَ تِلکَ عُقوبَةُ مَن عَصی مُنشِئَهُ وَ سَوَّلَت لَهُ نَفسُهُ مَعصیَةَ مُبدیهِ ذلِکَ قَولٌ فَصلٌ وَ حُکمٌ عَدلٌ خَیرُ قَصَصٍ قَصَّ وَ وَعظٍ بِهِ نَصَّ تَنزیلٌ مِن حَکیمٍ حَمیدٍ نَزَلَ بِهِ روحُ قُدُسٍ مُبینٍ عَلی نَبیٍّ مُهتَدٍ مَکینٍ صَلَّت عَلَیهِ رُسُلٌ سَفَرَةٌ مُکَرَّمونَ بَرَرَةٌ عُذتُ بِرَبٍ رَحیمٍ مِن شَرِّ کُلِّ رَجیمٍ فَلیَتَضَرَّع مُتَضَرِّعُکُم وَ لیَبتَهِل مُبتَهِلُکُم فَنَستَغفِرُ رَبَّ کُلِّ مَربوبِ لی وَ لَکُم.

..............................................................
ستایش می کنم کسی را که منّتش عظیم است و نعمتش فراوان؛ و رحمتش (بر غضبش) پیشی گرفته است. سخن (و حکم) اوتمامیّت یافته (و قطعی است)؛ خواست او نافذ و برهانش رسا و حکمش بر عدالت است.ادامه مطلب...

| ارسال به فیس بوک | ارسال به 100 درجه کلوب |

:: ● ادعای خدایی ●

ارسال شده توسط شاهده :: 86/6/11:: 10:20 صبح

نقل است که جمعی به امتحان پیش رابعه رفتند و گفتند:
« همه ی فضایل بر سر مردان نثار کرده اند و تاج مروت بر سر مردان نهاده اند
و کمر کرامت  بر میان مردان بسته اند.

هرگز نبوت بر هیچ زنی فرود نیامده است. تو این لاف از کجا می زنی؟»
رابعه گفت : « ان همه که گفتی ،راست است .
اما منی و خود دوستی و خود پرستی و انا ربکم الاعلی،
از گریبان هیچ زن بر نیامده است و هیچ زن هرگز مخنث نبوده است. »

« تذکره الاولیا »



| ارسال به فیس بوک | ارسال به 100 درجه کلوب |

:: ● خدای تو کیست ●

ارسال شده توسط شاهده :: 86/6/5:: 5:0 عصر

نقل است که رابعه را به خواب دیدند.
گفتند: «حال گوی از منکر و نکیر. »
گفت : «چون آن جوانمردان درآمدند و گفتند : من ربک؟
گفتم : باز گردید و حق را بگویید که :
با چندین هزار خلق ،پیرزنی را فراموش نکری؛
من که از همه جهان تو را دارم ،
هرگز فراموشت نکنم تا کسی را فرستی که :خدای تو کیست؟»
____________

« تذکره الاولیا »



| ارسال به فیس بوک | ارسال به 100 درجه کلوب |

:: شعر امین

ارسال شده توسط بندیر :: 86/6/2:: 4:0 عصر

سروده ای از حضرت آیت الله سید علی خامنه ای
هدیه به همه ی دوستان ولایتی


دل را ز بیخودى سر از خود رمیدن است
جان را هواى از قفس تن پریدن است
از بیم مرگ نیست که سر داده‏ام فغان
بانگ جرس ز شوق به منزل رسیدن است
دستم نمى‏رسد که دل از سینه بر کنم
بارى علاج شوق، گریبان دریدن است
شامم سیه‏تر است ز گیسوى سرکشت
خورشید من برآى که وقت دمیدن است
سوى تو اى خلاصه گلزار زندگى
مرغ نگه در آرزوى پر کشیدن است
بگرفته آب و رنگ ز فیض حضور تو
هر گل در این چمن که سزاوار دیدن است
با اهل درد شرح غم خود نمى‏کنم
تقدیر قصه دل من ناشنیدن است
آن را که لب به جام هوس گشت آشنا
روزى «امین» سزا لب حسرت گزیدن است



| ارسال به فیس بوک | ارسال به 100 درجه کلوب |

:: مژده ای دل که دگر سوم شعبان آمد

ارسال شده توسط بندیر :: 86/5/26:: 11:36 صبح

مژده ای دل که دگر سوم شعبان آمد
پیک شادی ز بر حضرت جانان آمد
مژده ای دل که برای دل غمدیده ما
هدهد خوش خبر از نزد سلیمان آمد

خیز ای دل تو بیارای کنون بزم طرب

که دگر موسم اندوه به پایان آمد

مطربا نغمه نو ساز کن و پای بکوب

که به ما مژده وصل شه خوبان آمد

ساقیا باده بده خود بنما سرمستم

زان می‌ای کو به تن خسته ما جان آمد

ظلمت و تیرگی شام الم رفت کنون

روز شادی شد و خورشید فروزان آمد

غنچه‌ی دهر در این روز بخندید دگر

که به بستان علی نوگل خندان آمد

عطر پاشید به بستان که همه عطرآگین

سمن و یاسمن و سنبل و ریحان آمد

بلبل از لب به ترنم بگشاید نه عجب

که به گلزار نبی بلبل خوش خوان آمد

گوهری از صدف بحر کرم گشت عیان

که به توصیف رخش لولو مرجان آم

نور حق جلوه به برج شرف زهرا کرد

بین به این نور که این گونه درخشان آمد
وه چه روزی است مبارک ز قدوم شه دین

موسم مغفرت و رحمت یزدان آمد

روز فرخنده میلاد حسین ابن علی(ع)
مژده‌ی خامُشی آتش نیران آمد

باعث کون و مکان منشاء ایجاد حسین

که وجودش به جهان مفخر انسان آمد

مظهر ذات خدا سبط رسول دو سرا
نور چشمان علی آن شه مردان آمد

حیف و صد حیف که در واقعه کرب و بلا

بر تن خسته او ظلم فراوان آمد

بر سر عهد و وفا در ره معشوق نگر

خود فدا کرد که سالار شهیدان آمد

ای غلامان اگرت بار گنه سنگین شد

غم مخور چونکه حسین شافع عصیان آمد


سید جلال یاسینی

 



| ارسال به فیس بوک | ارسال به 100 درجه کلوب |

:: نوروز

ارسال شده توسط بندیر :: 86/5/21:: 12:29 عصر

به دل گفتم که وصلش می نیابم
گفت : وصالش به دعا باز توان یافت...

و از این روست که ..
عمرم همه در کار دعا رفت...
نوروز نباشد چو دگر بار نباشد
آن یار پری چهره ی بی وصف و مثالم
او که به قول استاد...
سیمرغش می گویند که در پس قاف قلب مخفیست..
یوسفش گویند که در مصر ولایت عزیز است..
آفتابش گویند که پرتو شفقت بر هر کس می اندازد..
ابر و سحاب می گویند که طالبان را از معارف سیراب می سازد..
عیسی نیز می گویند که دلهای مرده را زنده می سازد..
و مرده است دلم... باز آی و حیات را به دلمردگان ارزانی دار..
باز آی که..
نوروز من آن روز عزیز است که در آن
روشن شود از روی تو پهنای دو عالم

.......................
ابوالقاسم یوسفی



| ارسال به فیس بوک | ارسال به 100 درجه کلوب |

:: ● سلام آفتاب ●

ارسال شده توسط شاهده :: 86/4/17:: 6:42 عصر

سلام آفتاب
دیریست  که ابرهای گناه آسمان را فرا گرفته اند .
انوار حیات بخشت به ما نمیرسد و جز باران غم بر ما نمی بارد.
بی روی تو
ای آفتاب، آسمان ظلمانی است .
زمین وحشیست و پر از مردابهای متعفن.
در این میان راهها بسارند و راه حق را بی نور روی تو چگونه توان جست که مردابها بسیارند و فریاد به مرداب افتادگان ترسی عظیم به جانمان افکنده.
ای آفتاب،
سخت سرگردانیم و نیازمند حضورت،
ظهور کن که تا کنون به نور پشت ابر بسنده کردایم .
ظهور کن که شن های روان هر آن ما را به درون خود می بلعند.
ظهور کن که در این بیابان به سختی راه می پیماییم.
ظهور کن که گیاهان هرزه ی گناه از هر طرف در جانمان ریشه دوانده و در غیبت تو رشد از درخت وجودمان گرفته اند.
ظهور کن تا اشعه های پاک کننده ات زمین و زمینیان را پاک گرداند و مردابهای گناه را بخشکاند.
ظهور کن که سرسبزی این زمینبی نور رخت وهمی بیش نیست و تا نیایی گلهای بندگی پژمرده اند و خشک.
ظهور کن ای آفتاب و زمین را از برکات حضورت پر کن.
ظهور کن و چشمان منتظر را روشنی ببخش.
ظهور کن ای آفتاب...

..............................
بندیر یوسف



| ارسال به فیس بوک | ارسال به 100 درجه کلوب |

:: بی خیالی

ارسال شده توسط بندیر :: 86/4/3:: 11:0 صبح

درود بر شما و بر بندگان شایسته ی خدا
آورده اند که:
«عاشقان را بی خیالی خوشتر است»
 نخست
در این مجال توصیه می شود که:زاسرار حقیقت بهره ور کن عشق بازی را
 دویم
عاشق با خیال و خیال پردازی عجین شده و عاشق اگر عاشق باشد منبع خیال است، هر چند بعض خیالهای او را شاید بتوان بر اصغاث احلام منطبق ساخت ولی عاشق را بی خیالی نشاید و بنده ی حقیر نیز به قسم خویش این تهمت را نسبت به عشاق وارد ندانسته و آنها را تکذیب می نمایم.
 سیم
احتمالا منظور و مقصود نویسنده ی مصرع مذکور از خیال، تفکرات آن دسته از عشاق باشد که از حیطه ی نظر و تئوری پا را فراتر نگذاشته و هیچ گاه وارد عر صه عمل نگشته اند «- نظریه و تئوری : در اینجا یعنی برای معشوق صرفا به شعر سرودن و گاها نثر ادبی و مسجع و موزون نوشتن و بعضا هم به موج سپید بسنده کردن - » .البته چنین عشاقی وصال را خواهانند و صبح و شام ندبه ی فراق سر می دهند که : یار کجاست . ما را ملالی نیست جز دوری او .کجاست تا من بی سر و پا، سراپای وجودم را نثار وجودش نمایم .یارا کی چشمانمان به نور وجود تو منور خواهد شد- و بعد ار طلوع خورشید و شاید هم کمی قبل از آن معشوق را تا اطلاع ثانوی به دست فراموشی می سپارند. این گونه عشاق بیشتر از آنکه خود تلاش کنند دانسته یا نا دانسته تلاش در راه وصل را به معشوق وا می گذارند و به جای اینکه خود حرکت کنند ، مدام معشوق را به حرکت و آمدن دعوت می کنند بدون اینکه مقدمه ای برایش فراهم کرده باشند .و این گونه خیال در قاموس عاشقی اگر کفر نباشد کمتر از آن نیست که جهد وتلاش و گاها تهجد و تفکر از ملزومات عاشقیست و بدون آنها عاشق را عاشق نخوانند و عشقش را عشق ندانند که عاشق را تا رسیدن به معشوق رنجها باید و سنگ در کوچه ی معشوق خوردنها شاید...
 چهارم
اگر کسانی باشند که دانسته و احیانا نا دانسته، طبق مصرع مذکور بی خیالی را پیشه ی خود ساخته و به حیطه ی نظریات بسنده کرده و به عرصه ی عملیات وارد نگردیده باشند لاجرم باید بدانند که راه آنها راهیست بس دراز که به سرزمین دوست و برادر یعنی ترکستان رهمونشان خواهد ساخت و بدین سبب هرگز روی محبوب و کعبه ی مقصود را نخواهند دید.
 آخر
لطف نموده بعد از نیایشهای سطر های بعد آمین بگویید.
خدایا ما را از این قسم عاشقان بی خیال قرار مده ...
خدایا اگر مصداق آیه ی:(اتأمرون الناس بالبر و تنسون انفسکم )هستیم اصلاحمان بفرما...
خدایا قطار وجودمان به سمت تو در حرکت است، ریلهای مسیرمان محکم بگردان و ما را واژگون در دره های شرک و نفاق و بی دینی مپسند...
خدایا عشقمان به امام عصر در طول عشق توست نه در عرض آن ، این عشق را ازما مگیر و ما را از یاران و وفاداران و دفاع کنندگان از او قرار بده...
خدایا اگر مشیت تو این است که نباشد چون ما هنوز لیاقت حضورش را نداریم پس عشق به ولی و نایبش را در دلهای ما فزونی بخش تا با یاری او لیاقت ظهورش را کسب نماییم...
خدایا سینه ای ده آتش افروز
در آن سینه دلی، وآن دل همه سوز

آمین رب العالمین



| ارسال به فیس بوک | ارسال به 100 درجه کلوب |

:: بی یار خسته ام

ارسال شده توسط بندیر :: 86/2/10:: 10:0 صبح

ای انکه بی قرارم و دل بر تو بسته ام
رحمی نما بر این دل رنجور و خسته ام
تا دیده ها به ظلمت خود گم نگشته اند
نوری بریز بر سر چشمان بسته ام
از این جهان بی دل و دلبسته های او
زان رو که عاشقت شده ام دل گسسته ام
باری اگر که وصل محیا نمی شود
شاید ز بند این عجوزه ی دنیا نرسته ام
اینک که قلب من نه سزاوار وصل اوست
ساقی بیار می که بسی دل شکسته ام
واصل نشد به یار شاهد و در راه مانده است
مطرب دمی بنال که بی یار خسته ام

بندیر یوسف



| ارسال به فیس بوک | ارسال به 100 درجه کلوب |
<      1   2   3   4      >